Zondag Henk Lubberding Cyclo

Voor degenen die zondag rijden, laten we en groupe starten en om 09 uur verzamelen op het startterrein. De start is om 09.30 uur. Er is ook nog steeds een startbewijs over van Alef. Wie er gebruik van wil maken kan mailen naar info@velomedia.nl. Wie eerst komt, eerst maalt is het principe.

VM21: Train a Grande Vitesse

Het was alweer de 21^ste editie van Velomedia dit jaar. Het initiatief lijkt bestaansrecht verworven te hebben en vermoedelijk gaan we de 25 ritten in 2010 halen. Want we gaan door tot eind september.
Gisteren was het een heerlijk nazomeravond zoals dat heet. De zon scheen, maar het koelde ook snel af. Armstukken waren dus geen overbodige luxe, al verschenen sommigen al in volledige winteroutfit. En zo ging een groep van bijna 25 renners van start, met daarin ook een nieuwe hardrijdster, die tot in de finale mee strijdt om de prijzen. Welkom Judith. Grootste opvallendheid deze rit;  Gijs ging door het gat in de weg bij de Kwakel en wist beide banden lek te rijden. Minste opvallendheid; Jauko won de sprint. Collectieve opvallendheid; snelste gemiddelde tot nu toe, 35,5km per uur! En daar hadden we makkelijk overheen gekund gezien de trage start. Volgende week starten we om 18.30 uur.

VM20: Natmerrie nie

Tien renners, negen mannen en één vrouw, hadden zich niet laten tegenhouden door de voorspellingen van Buienradar. En zij werden beloond. Want nat werd het nooit. Slechts een spatje hier en daar, wat zelfs als verfrissend ervaren werd. Met een groep van tien man een steady en stevig tempo gereden, keurig kop over kop. En zo kwamen we ook met de hele groep samen weer thuis. Ondertussen pakte Gert Jan de bergprijs en Jauko de eindsprint. En toen iedereen thuis of in de auto zat ging het eindelijk los, Buienradar kreeg zijn zin, en de ochtend van dit verslag regent het nog steeds. Voor degenen die wat kilometers willen inhalen, er is een groepje dat zondag de Ronde van Midden-Nederland rijdt. Negeer Buienradar en haak aan.

VM19: Vallen en opstaan

Hoewel de week er dreigend had uitgezien, vertrokken we in een zonnetje en Nederlands briesje. Dit keer niet meer een groep Tour for Life mannen erbij, maar wel twee dames en een buitenlandse meneer van een ander groepje. Gezellig kom erbij. En dus draaide een man of twintig de Amstel op richting Ouderkerk en door naar Uithoorn. En daar waar het normaal rustig inrijden en wat praten en lachen is, werd de boel nu opgeschrikt door een valpartij. De buitendlandse meneer was tegen de paaltjes van een vluchtheuvel aangereden. Het blijft wennen de Nederlandse obstakels waarschijnlijk. Maar na de schrik en een van pijn vertrokken gezicht was duidelijk dat we met een ‘die hard’ te maken hadden en dus weer verder op weg. Chris pakte wederom de bergprijs, maar kreeg ook helemaal niemand achter zich aan! Omdat de groep hardrijders beperkt was kwam na een mooie rit een uitgewoonde groep aan op de Amstel. Daar leek Remy de sprint te gaan winnen. Maar Bart kwam uit één-na-laatste wiel over de groep heen en kwam nek aan nek. Beiden zo opgaand in de sprint dat ze niet durven uitspreken wie nu won. Volgende week maar zo’n fotodame van models@work bij de finish zetten….

VM18: Groeistuipingen

De vooruitzichten voor de 18e rit waren goed en kwamen uit. Zon, 18 graden en een Nederlands windje, kracht 3/4. En zo ging wederom een groep van 30 renners op pad, want we waren weer voorzien van wat Tour for Life mannen. Waarschijnlijk was het tempo van vorige week ons vooruit gesneld in hun groep, want er zaten een paar flinke hardrijders bij. Helaas waren zij nog niet van de Velomedia regels op de hoogte waardoor het door Vinkeveen echt weer te gevaarlijk hard ging, en er ook weer iemand zonder helm op mee reed. In de dorpen rijden we max. 30 per uur, dat even gezegd hebbend….
Verder een vroege lekke band voor Gijs, die samen met Pieter de koers heeft uitgereden. De rest kwam maar langzaam op gang. Tot na de Hoef was het gemiddelde niet boven de 31 uitgekomen, wat langzaam genoemd mag worden. Ondertussen won Chris de bergprijs, voor de tweede week, dus volgende week iedereen op Chris. Na de Hoef schroefde Bart het tempo wat op door voor het peloton te gaan rijden a 36 per uur. Pas op het lange slootweggetje naar Wilnis ging het echt hard. Uiteindelijk kwam een grote groep op de Amstel aan. Daar werden we ook nog vergezeld door fietsers van weer een andere groep, waardoor een man of 20 op de meet af fietste. Grappen over een afgezet parcours voortaan en politiebegeleiding bleven dan ook niet uit naderhand. Het was Alef die van de Velomedia renners als eerste over de streep ging en dus komt hem the glory toe. Dit is immers de Velomedia website…

Voor de data-analisten:

VM17: De onbekende soldaat

Als we de zeventiende rit samenvatten was het de grootste groep tot nu toe, onverwachts droge rit , maar toch zeiknat geworden, en de onbekende soldaat van Tour for Life.
Kees had voor deze rit wat kompanen van Tour for Life uitgenodigd, die op dit moment waarschijnlijk elke gelegenheid voor training aanpakken. Over een paar weken start hun tour en dus zagen we een flinke groep hele fitte mannen bij ‘t Kalfje verschijnen. En ook een nieuwkoomster, hi Debbie, welkom. Dat maakte het peloton tot ruim dertig renners! En zo gingen we op weg. Het poldermodel regels was gelezen, want ondanks de grote groep ging het soepel over de slingerende wegen en door de dorpjes, met toch een prima snelheid.  Net voor Wilnis kon Chris zich niet langer inhouden en ging het gas vol open. De groep brak in diverse groepjes, maar iedereen wist weer in een groepje de eindstreep te bereiken.
Vanaf Vinkeveen kwam steeds vaker de onbekende soldaat van Tour for Life ten tonele. Er werd nog wel overgenomen, maar iedere keer was het weer die onbekende, die er voor zijn volgers een ware stormbaan van maakte. De kopgroep van 15 werd zes, en steeds maar weer die soldaat op kop. In Ouderkerk kwam het pak dan toch weer samen bij de brug. En zo werd het weer tijd voor de Amstel. En daar gebeurde het. Wat tot dan toe een droge rit geweest was veranderde in een waterballet toen we een tropische stortbui in reden. Met een kletsnatte weg en nauwelijks zicht werd het een rommeltje. Sommigen trokken toch nog snel een regenjasje aan, en anderen dachten aan de nog maar 4 kilometer tot ‘t Kalfje. Drie maal raden wat de onbekende soldaat dacht. Maar zoals iedere nieuwkomer wist ook hij niet waar exact de streep lag…en dat hoef je Jauko niet uit te leggen, en dus ging hij er als eerste overheen. Einde rit, iedereen nat. En ook al weet niemand de naam van die onbekende soldaat, diep respect van ons allen.

VM16: Tijd voor een poldermodel

Zestiende rit, heerlijk zomeravondje en Tour for Life loten in de achterzak. Met de wind in de rug startte een peloton van maar liefst 20 renners en rensters. Daarin veel nieuwe gezichten of die voor de tweede keer aanschoven.  Altijd leuk natuurlijk! In tegengestelde richting en prettig tempo ging het naar Vinkeveen. Onderweg nog wel oponthoud door een lekke band. En dat bleek de stilte voor de storm. Bijna letterlijk, want vanaf daar stond ons ook tegenwind te wachten. Na Vinkeveen ging regelmatig alles op een lint. Voor Uithoorn waren enkele afvallers een feit, maar iedereen wist in een groepje de weg naar de finish te vinden. Net het echte werk. Vooraan gold, hoe hoger het tempo hoe nerveuzer de strijd. Soms ging het maar net goed en bleek dat goed sturen een talent is wat je hebt of niet. In volle vaart ging het naar Ouderkerk aan de Amstel, kop over kop met snelheden van boven de 40km/u. Uiteraard weer de spanning langs de Amstel. Wie durft er als eerste, tegen de wind in, aan te gaan? Her en der een kwak en de voorsten gingen 5 man breed voor de sprint. Het was Wouter die uiteindelijk niet meer in te halen was. Een mooie rit, die ook leerde dat het niet verkeerd is enkele groepsregels op te stellen. Daarover later mee…

VM15: Koffie verkeerd

In heerlijk zwoel zomerweer, amper wind en een rustdag in de Tour werd de vijftiende Velomedia rit verreden. Aangezien we geen zin in veldrijwerk hadden in Ouderkerk a/d Amstel, en we dan ook wel even helemaal wat anders wilden, werd het rondje andersom gereden, met het eerste gedeelte aangepast.
Ondanks de vakantieperiode toch nog een peloton van 12 man. Pas na Wilnis ging de vlam in de pan en werd het tempo opgevoerd. Maar wel flink zodat we gemiddel op een keurige 33,7km per uur gemiddeld uit kwamen aan het eind. Na Uithoorn werd het pas echt interessant. Vier man demarreerden, maar kwamen toch niet weg. Toen ging Bart alleen, maar die mocht een tijdje zwemmen van de groep. Toen hij vergezeld werd door Remco en Wouter werd de ontsnapping echter wel serieus. Bart was leeg, maar wilde Wouter nog wel gratis afzetten bij de brug. En daar ging het mis… Wouter reed per ongeluk een doodlopende weg in ipv het fietspad te nemen en als een goede slapstick reden nog eens acht man er achteraan. Zo zaten Jauko en Chris ineens alleen langs de Amstel. Niemand weet of dat nog een sprint geworden is. Zo zie je maar, parcourskennis is absoluut een voordeel.

VM14: Warm en veldrijden

De omstandigheden waren een herhaling van zetten. Lekker warm en een zacht windje. Alle gelegenheid dus weer voor een koers met een hoge gemiddelde snelheid. En ondanks een plaspauze kwamen we dan ook uit op 33,5 gemiddeld. Rode bezweten boeien aan de meet dus. Onderweg weer de bergprijs, waarbij een vroege demarrage van Bart uiteindelijk net geparreerd werd door Jauko. Een kwestie van wie de meeste risico’s durfde te nemen in de bocht. Daarna was het op snelheid tot aan Ouderkerk. Kort daarvoor waren drie man bijna ontsnapt. Alef, Wouter en Remco waren op volle snelheid en erachter werd geploeterd om er bij te komen. Toen het letterlijk ploeteren werd lukte dat. Twee wegopbrekingen bij Ouderkerk lieten zien wie talent heeft voor veldrijden en wie niet. Zo kwam een uiteengeslagen groep aan bij de brug op de Amstel. Alef probeerde keer op keer weg te komen, maar uiteindelijk sprintten Wouter, Jauko en Roeland om de zege, die voor de derde maal gewonnen werd door Jauko. Volgende week rijden we het rondje voor de verandering eens andersom en is het tijd voor een andere winnaar.

VM13: Hard

De omstandigheden voor de 13e rit waren perfect te noemen. Zon, 22 graden en weinig wind. Vanwege de vakantie was het rustiger, maar de groep bestond toch nog uit 12 man. Ook bij de andere groepjes die elke woensdag verzamelen bij ‘t Kalfje was het beduidend rustiger, dus dit keer geen hangwielerplek taferelen.
Toch werd het niet een rustig zomeravondkoersje. Integendeel. Langs de Amstel op weg naar Uithoorn werden we ingehaald door een andere groep. Dat accepteren wij reclamehanen  natuurlijk niet, en dus sloten we direct aan, waardoor het tegen de 40km per uur naar Uithoorn ging. Daar namen we weer afscheid van de andere groep, maar is het tempo nauwelijks meer naar beneden gegaan. Vergezeld van een slap windje stond de teller uiteindelijk op 35km per uur gemiddeld bij terugkomst, een record tot dusver.
Met die hoge snelheid was ontsnappen onmogelijk uiteraard. Ook is er deze week geen bergprijs uit te reiken. Net toen het sprint- en klimgeweld moest beginnen, kwam er een dikke vette tractor de groep tegemoet en fietste voor ons uit nog een oudere dame op de fiets. En dus gingen de jaknikkers op stil. Langs de Amstel onstond een mooie sprint van een volledige groep voor de eindzege. Berri ging nog met een verwoedde demarrage voor de dood of de gladiolen, het werden uiteindelijk toch niet de bloemen. Vijf man er overheen, Jauko won de sprint.